Kıvırcık Uzun Saçlı Kız

Üniversiteyi kazandığımı öğrendiğimde ilk aradığım kişi annem oldu. Ona Afyon Kocatepe üniversitesini kazandığımı söylediğimde karşımda annemin ağladığını duyuyordum. Çok sevinmişti. Neden sevinmesin ki? Çevremde benim kazanamayacağımı söyleyen, benim adam olmayacağımı söyleyen o kadar çok kişi vardı ki, akrabalarım bile benim hakkımda tek bir gün için bile üniversiteye gidebileceğimi söylememişti. Hepsine inat çalıştım çabaladım ve sonunda kazandım. Bütün olumsuz düşünen kişilere karşılık ben üniversite öğrencisiydim. Genç, yerinde duramayan ve heyecanlıydım.

Sonunda Afyon’a geldim kaydoldum ve yurda 394. yedek olarak kaydımı yaptırdım. Yedek kaldığım günler boyunca normal ücretin 4 katı kadar yurda kira parası ödüyordum. Beni o zamanlar mutlu eden tek şey ailemin bana olan güveni, desteği ve en önemlisi sevgisiydi. Derslerime gidiyor yurda geliyor boş zamanlarımda kitap okuyordum. Yurtta yedek olduğumdan dolayı belirli bir odam, yatağım ve eşyalarımı koyabileceğim bir dolabım bile yoktu. Her bir yatağa yattığımda gün içinde o yatağın sahibi gelip beni kaldırıyordu. Her oda değiştirişimde o odada kalanlarla sohbetim en fazla 5 saat kadar oluyordu. Sonraki gün başka bir oda ya ve başka kişilerle tanışma faslı 1.5 ay boyunca devam etti.

Bir gün yine yeni tanıştığım bir kişiyle yemek haneye gittik yemeği yedikten sonra bahçeye çıktı odaya giderken gitar sesi duyduk ve gittik yanına dinlemek için. Demir korkulukların üzerine oturmuş kendi haline gitar çalıp söyleyen bir genç ve çevresinde toplanmış 4-5 kişi onu dinliyor şarkılarına eşlik ediyorlardı. Bizde hemen arkalarına birer sandalye çekerek oturduk. Ben ayağımı bir önde oturan kızın sandalyesine koydum kollarımı göğsümün üzerine bağlamış sadece dinliyordum. Önümdeki kızın uzun kıvırcık saçlarını görüyordum. Ayağımı sandalyesine koymamdaki amacım sadece daha rahat edebilmemdi. Bir anda arkasına döndü ve göz göze geldiğimizde artık ben başka bir şey göremez olmuştum. O anda orada sadece ikimiz varmışçasına ona bakarken buldum kendimi. Sadece “rahatsız ediyorsam ayaklarımı çekebilirim” diyebildim oda kekeleyerek. Heyecanlanmıştım ve kalbim yerinden çıkacaktı. Kendimi toparladım ve sandalyemi onun yanına çektim. Tanışmam gerekliydi. Gitar çalanın ne güzel çaldığından girip, hangi bölümü okuduğunu sorarak konuşmaya başladım. Ama hala kekeliyor. Heyecandan titreyecektim neredeyse. Müzik faslı bittiğinde biz hala konuşuyor ve orada sadece ikimiz kaldık. Uzun kıvırcık siyah saçları, kırmızı bady si ve lacivert eşofmanını hala hatırlıyorum. Ayağa kalktığında bana kafasını kaldırıp gözlerini bana doğru diktiğinde yerimde bir heykel gibi kalıyordum. Günlerimi onunla geçirir oldum, onun derslerine girip, onunla aynı yerde hatta aynı tabaktan yemeklerimizi paylaşır olduk. Nereye gidersem onu çağırıp, yanımda olmadığı zamanlarda bile onu arar olmuştu gözlerim. Çevresinde tek bir arkadaşını bile kıskanır duruma gelmiştim.

Bir gün kara verdim artık kendimi ifade edecektim. bütün benliğimi önüne sermeye hazırdım. Oda biliyordu bunu veya ben öyle zannetmişim. Yanına giderken uzaktan onu birisiyle gördüm konuştular ve el ele tutarak uzaklaştılar. O günüm zehir oldu. Üzgündüm, hiçbirşey yapmak gelmiyordu içimden ve sanki yaşamıyordum o gün. Akşam oldu ve yemekhanede karşılaştık bana bir erkek arkadaşım var dediğinde onu ilk gördüğüm gün aklıma geldi, o anki gibi yerimde kalmış ve sadece onun gözlerine bakıyordum. Yalan değildi söyledikleri. Bana okul hayatım boyunca hiç kimse hayatıma giremeyecek diyen kişi, canımdan çok sevdiğim kişi yalan söylemişti. Benim için bitmişti artık. Yemeğimi bile bitirmeden uzaklaştım yanından. Odama gittim ve sadece boşluğa bakıyordum. Düşünüyordum ne yapabilirim diye.. ben ne yaparsam bir daha görmezdim onu. Kendime zarar veren kişiliğe sahip biri değilim ve asla akıma getirmiyordum kötü düşüncelerimi uzaklaştırmıştım. Bir gün sonra arkadaşların evine gitti biraz rahatlayayım diye. Onlarda eve yeni taşınmışlar ve 3. kişiyi arıyoruz dediler bana. O anda hemen atladım bu benim için bir kurtuluş. Bir umut olmuştu. O gün içinde yurttan çıkış işlemlerini yaptım ve akşam çıkacağım sırada yanıma çağırdım onu.

___Ben artık burada kalamıyorum çıkışımı aldım. Eve gidiyorum. Umarım her şey istediğin gibi olur. Dedim.

O anda gözlerinden yaşlar boşaldı ve sarıldı bana. Ki benim içimden ona ne sarılmak nede dokunmak geliyordu. Biliyorum yoksa gidemeyecektim. Güle güle dedim ve son kez onunla aynı yerde bulunuyorduk.

Evde eşyalarım olmadığından arkadaşların verdiği birkaç bez parçasının üzerinde yatmak zorunda kaldım 2 gün. Ama ben yine mutlu olmaya çalışıyor ve derslerime çalışıyordum. Zaten sınav haftası da gelmişti. Birinci sınıfın sonunda bütün derslerimi verdim. Her kitaba baktığımda her yazı yazışımda o vardı aklımda. Sadece o ilk bakışı vardı gözlerimin önünde. Uzun süre her baktığım yerde o vardı.

Üniversitemin mezuniyet töreninde son kez gördüm onu uzaktan. Oda mezun oluyordu. Arkamı döndüm ve arkadaşlarımla ilgilenmeye çalışıyordum. Resim çektirip mutluluk yayıyordum etrafıma. Derken arkamdan bir el omzuma dokundu. Uzun kıvırcık saçları ve yuvarlak gözleriyle bana aynı bakışıyla bakıyordu. Kutladı beni mezun olduğum için ben ise soğuk bir tavırla kutlarım dedim. Ağzımdan başka hiçbir şey çıkmadı. Diyemiyordum ki.

Sonunda diplomamı aldım ve kurtuldum o lanet şehirden. Hayatımı etkileyebilecek her şeyden uzağım artık. Şuanda daha mutluyum. Bütün sevdiklerim, dostlarım yanımda en önemlisi ailem yanımda. Ben başka ne isteyebilirim ki.